กลับมาเกาหลีได้สองวัน
ยังไม่ค่อยหายเพลียซักเท่าไหร่
แต่ว่าก็ยังคงต้องไปเทรนด์เหมือนเดิม
กลับมา้เมืองไทยคราวนี้
เหมือนแค่มานอนเล่นๆ
(เหนื่อยเล่นๆว่างั้นเหอะ)

ขาที่กลับมาได้โชคดีมาก
ได้นั่งอัพเปอร์เดค
ก็สบายไป...กลับถึงเมืองไทยสามทุ่ม
วิง.มารับที่แอร์ฯพอร์ต ... อืม ...
ดูแล้วไม่ค่อยเปลี่ยนเท่าไหร่
แต่พยายามให้รู้สึกเหมือนเมื่อตอนปีหนึ่ง
.. มันกลับไปไม่ได้จริงๆ ..
ไปอโศกเอาโซจูไปให้พวกอิปุ้ย.อิหวาน.

วิง.พาไปดูไฟที่ราชดำเนิน
แต่น่าเสียดายที่ไฟมันปิดแล้ว
อดเลย ... ไม่รู้ว่าจะได้ดูอีกรึปล่าว
กินผัดไทต่อ ... จะอ้วกตาย
เพราะตอนนั้นตีสองกว่า
นับเวลาเกาหลีก็ตีสี่ได้แล้ว
และยังคงไม่ได้นอน ... โอ้ว ...

กลับมาบ้าน ... ตื่นมารื้อของฝากออก
แจกจ่ายให้แม่กับน้อง กระเป๋าเบาไปเลย
แล้วก็ออกไปเจอปาล์ม.
เอาของฝากไปให้ ... เสียดายไม่ได้เจออิโจ๋ย.
ไม่งั้นคงมันส์กว่านี้ ....

ตอนเย็นพี่นก.แวะมากินข้าวที่บ้าน
คิดถึงอาหารไทยที่ซู๊ดดดดดดดด
อยู่เกาหลีกินอะไรก็ไม่อร่อย
(นี่ขนาดว่าไม่อร่อยแต่บวมขึ้น)
((ก็ไม่อร่อยแต่พอกินได้ไง))

ตื่นมาวันอาทิตย์แต่เช้า
เพราะว่าต้องไปบ้านคุณแฟน.
ทำบุญให้ย่าคุณแฟน.
เออ เอาสิ ... อินี่เป็นใคร
อยู่ๆโผล่ไป... อืม ...
แต่คุณแฟน.บอกว่าแม่เคยถามแล้ว
เพราะว่ามีจดหมายจากเกาหลีมา
(แต่ก็ไม่ได้บอกอยู่ดีว่าเป็นใคร)

เจอกันยกบ้าน
แต่ก็ไม่ได้มีการพูดคุยกันมากนัก
นี่มันดีหรือว่าไม่ดี?
แม่เค้าก็เรียกแทนตัวเองว่าแม่
แต่ตาล.ก็ไม่ใช่คนที่จะชวนผู้ใหญ่คุยเก่งนัก
กลายเป็นว่า ... มาคุซะงั้น - -"

คุณแฟน.ไม่ได้มาส่งที่แอร์ำพอร์ต
เซ็งไปเลย ... แต่ว่าบอกว่าถ้าเกิดว่า
ย้ายมาสุวรรณภูมิเมื่อไหร่
จะมารับมาส่งตลอด
(แล้วจะคอยดู)

เจอตอนแรก เห็นแล้วล่ะ
ว่าใส่แหวนเพิ่มมาอีกวงที่นิ้วก้อย
ถามว่าของใครตอนแรกก็ยังไม่บอก
ตอนหลังมาบอกว่าใส่ทองคำขาวไม่ได้
(เพราะว่าตอนแรกตาล.จะซื้อแหวนคู่ที่เป็นทองขาวมาใส่ด้วยกัน)
"ของใคร?"
"ของน้ำ."
ตาล.- "..."

น้ำ.อีกแล้ว ...
ทำไมต้องเป็นน้ำ.อีกแล้ว?
"น้องเค้านะ"
ก็พูดแบ่บนี้อีกแล้ว ...
แล้วจะให้คิดยังไง?

ออกมาซื้อของกลับไปเกาหลีด้วยกัน
ยังดีที่ยังเดินถือของให้ ...
จะว่าคุณแฟน.ดีขึ้นมั้ย?
ก็ดีขึ้นนะ เพราะว่ากลับมาถึงเมืองไทย
โทร.หาตลอด
(แต่ยังคงไม่ไปส่งอยู่ดี)
เฮ้อ ...

จริงๆยังรัก
แต่ยังสับสน ...

วันกลับ ... ปาย.มาส่งที่แอร์พอร์ต
จะว่ามาส่งก็ไม่ใช่เพราะว่ามาเจอกันที่นั่น
มาถ่ายรูปให้มากกว่า
เอาอีกแล้ว ... หวั่นไหว
อยากกลับไปเหมือนเดิม
แต่ไม่ดีกว่า ... ต่างคนต่างก็มีทางเดิน
เราคงต้องเดินไปตามทางของตัวเอง

เดินในแอร์พอร์ต
เขินยิ่งกว่าตอนที่เดินในกิมโป
เพราะไม่รู้ว่าต้องทำยังไงมั่ง
งี้ล่ะนะ แอร์ฯมือใหม่ ....
ใส่ชุดเหมือนจะเต็มยศแล้ว
เหลือแค่ปีก ... ต้องอดทนอีกนิด
ถึงจะได้ติด ... เฮ้อ ...

อีกนานเลยกว่าจะได้กลับเมืองไทย
คิดถึงคุณแฟน.มากมาย

อยากอยู่อย่างนี้ไปนานๆ